Als kind wandelde ik dagelijks vanaf metrostation De Vlugtlaan naar de Slotermeerschool. Ik nam altijd de meest logische route: de Burgemeester de Vlugtlaan oversteken en dan rechtsaf naar Burgemeester Fockstraat.

Op school was ik een buitenbeentje, want ik was de enige die niet uit Slotermeer kwam. Ik woonde namelijk in de Kolenkitbuurt. In de klas was de buurt permanent onderwerp van gesprek. Mustafa bijvoorbeeld vertelde heel trots dat hij iedereen in de buurt kende. Ik dacht; hoe kan dat? Hoe kun je zoveel namen en gezichten van mensen onthouden?

En toen nodigde Mustafa mij een keer uit om met hem naar school te lopen. Hij vroeg mij de volgende morgen, precies om tien over acht, bij de brug naast de schooltuinen op hem te wachten. Dus ik sloeg mijn ontbijtje over om op tijd te zijn. En ja hoor, daar kwam hij aangewandeld.

Samen liepen wij door Johannes Poststraat en vervolgens door een doolhof van paden langs de prachtige tuinen van die kleine huizen met hun bijzondere deurbellen. En zo kwamen wij uit op een straat waarvan Mustafa vertelde dat auto’s er niet welkom waren. Net voordat de schoolbel ging speelden wij nog even samen in het speeltuintje naast de moskee en zo ontdekte ik mijn nieuwe route naar school.

Met de tijd leerde ik de buurt steeds beter kennen en door de verhalen van Mustafa ook steeds meer de mensen. De ene keer trapten wij een balletje bij het basketbalveld, soms gingen wij langs Jos de buurman van Mustafa voor een cassetteband met opgenomen hiphop muziek. De andere keer gingen we samen langs bij de moskee.

Jullie buurt – de Wiardi Beckmanbuurt – is mij bijgebleven als supergezellige buurt. Mustafa had het niet overdreven toen hij zei dat hij iedereen kende. Ik heb dat ook zo beleefd; dat iedereen elkaar kent, met elkaar speelt en elkaar helpt.

Kortgeleden bracht ik mijn broertjes van 11 naar de Slotermeerschool. Ik liet ze mijn oude route zien, door jullie doolhof van paden. Het was er iets stiller en leger, dan in mijn herinnering.

Bij de Drie Gansjes, het nieuwe huis van de wijk keek ik achterom en vroeg ik mij af wat er is veranderd.

Dus zo kom ik tot de volgende vragen die ik jullie graag wil stellen. Hoe is het met jullie? Wat zijn de plekken en herinneringen van de buurt waar jullie trots op zijn? En hebben jullie ergens behoefte aan in de buurt?

Groetjes, Fouad Lakbir